ร้อยบาทขาดตัว
วันอาทิตย์เมื่อวานไปเที่ยวหัวหิน..
ขากลับเข้ากรุงเทพแวะนครปฐม..ที่นี่มีอะไรหลายอย่างที่น่าสนใจเพื่อจะซื้อกลับมากินที่บ้านมากมาย..
ร้านเป็ดพะโล้เจ้าเก่าแก่ที่อยู่
ด้านขวาขององค์พระเจดีย์ เจ้านี้เป็นที่ลือลั่นมาก
ทุกครั้งที่ผ่านต้องแวะ
ถ้าไม่กินที่ร้านก็ซื้อกลับมาบ้าน
“แปะ ตอนนี้เป็ดขายตัวเท่าไหร่”
“สามร้อยแปดสิบบาททั้งตัว”..อาแปะเจ้าของร้านขี้เล่นตอบ
“เฮ้ย..ตั้งสามร้อยแปดสิบเชียว แปดสิบได้เปล่า”..ผมหยอกเล่นตามประสา
อาแปะหัวเราะร่วนแบบอารมณ์ดี
แล้วตอบว่า..
“เฮ้ย
ลื้อต่อเก่งโว้ย อั๊วก็ใจดี..เอางี้
ร้อยนึง ขาดตัว”
แปะพูดพร้อมยักคิ้วแผล็บจ้องมองหน้าผมดูการตัดสินใจ
“เอามาเล๊ย
เอามาเลย เอ่าหม่าได้เลย” ผมร้องเป็นเพลงเพื่อเพิ่มบรรยากาศครึกครื้น
พูดจบผมก็เดินไปดูขนมหม้อแกงที่ร้านข้างๆติดกัน
เสียงสับเป็ดโป๊กเป๊กผมเดินกลับมาอาแปะก็ยื่นถุงใส่เป็ดให้เรียบร้อย
ขณะที่ขับรถเข้ากรุงผมก็วาดภาพไว้ว่าเดี๋ยวจะฉะเป็ดให้เต็มคราบละวันนี้..
มาถึงบ้านคว้าจานใหญ่แกะถุงเพื่อนำเป็ดออกมาใส่..พอเห็นแทบผงะ
ตายห่ะ..ทั้งห่อมีแค่
คอ ปีก ขา ไม่มีทั้งน่องและตัวเป็ด
โมโห โคตร
โคตร เลย เป็นไรเป็นกันวะ ขับรถไปนครปฐมยอมเสียค่าน้ำมันเท่าไหร่ก็ชั่งให้รู้แล้วรู้แร่ดกันไปเลย
ไปถึงหน้าร้านไม่พูดพล่ามทำเพลงเปิดถุงเป็ดให้แปะดูเต็มตา
อาแปะมองแล้วก็ร้องว่า..
“อะไรวะ”
“ดูซะซี่
ดูซะซี่ ดูให้เต็มตา”..เสียงผมดังคับร้าน
“ก้ออั๊วบอกแล้วแล้วว่า
ร้อยบาทขาดตัว ก็ไม่มีตัวเป็ดไง ลื้อฟังไม่รู้เรื่องเอง ผู้โบ้ เก๋าเจ้ง
ล๊อกนี่ไอ๊ เชี่ย”
โดนเป็นชุดเลยกรู
********
เครดิตภาพจาก GOOGLE
Blogger Comment
Facebook Comment