บ้าน ผี สิง.....
ที่แคมป์อู่ตะเภา ช่วงนั้นมี วงพี.เอ็ม.ไฟว์-วงพี.เอ็ม.เซเว่น-วงยูเนียน-ที-วง
แฟนตาซี-วงสวิงเกอร์ที่ผมเล่นอยู่..นักดนตรีรวมตัวกันเป็นกลุ่มเป็นก้อน
แล้วเช่าบ้านติดๆกันอยู่ในซอยบ้านฉางอย่างอบอุ่น
วันอาทิตย์ดนตรีหยุดเล่นหนึ่งวัน..ถ้าใครไม่เข้ากรุงเทพ จะมีทั้งวงเหล้า-วงบิงโก สนุกกันตามประสาเริ่มตั้งแต่บ่ายแก่ๆไปจนดึกดื่น.. เหล้านะ..อย่าว่าแต่ดื่มเลย อาบก็ยังเหลือรวมทั้งบุหรี่อย่างดีเพราะขนกันออกมาจากแคมป์ และในวันอาทิตย์นั้น..ก็โหมโรงกันตั้งแต่บ่ายจนไกล้ค่ำหน้าแดงเถือกครบทุกคน
“เฮ้ย ไอ้แซ๊กมันไปไหนวะ”
“เห็นว่าพาแฟนไปหาหมอที่กรุงเทพตั้งแต่เช้า”
“เป็นไร”
“มีคนบอกว่าโดนผีเข้า”
”ผี”..เพราะคำนี้คำเดียวแท้ๆวงเหล้าแปรสภาพเป็นวงนกกระจอกสนทนาทันที..ระงมเซ็งแซ่ไปหมด
ตัวผมเองหายเมาตั้งแต่ได้ยินคำว่าผีเข้าตั้งแต่แรกแล้ว
สรุปว่า..จากซอยบ้านเราข้ามถนนไปฝั่งตรงข้าม จะเป็นทุ่งกว้างใหญ่ลึกเข้าไปเป็นป่าละเมาะตรงนั้นแหละที่ชาวบ้านลือกันเซ็งแซ่ว่ามี”บ้านผีสิง”อยู่ที่นั่นน่ากลัวมากๆ
“เฮ้ย..ถ้าผีมันดุเข้าแฟนไอ้แซ๊กอย่างนี้จะเอาไว้ทำไม
..พวกเราได้เวลาต้องไปปราบผีกันแล้วโว้ย”
แทนที่จะกลัวทุกคนกลับกระเหี้ยนกระหือ โดดคว้า อีโต้ มีด ไม้ จอบ เสียม เท่าที่จะหยิบฉวยได้จับกลุ่ม
เดินเด้งหน้าเด้งหลัง
เกือบยี่สิบคน เหมือนกองทัพเล็กๆผมแทรกอยู่ตรงกลางเด่
คืนนั้นเดือนมืดตื๋อ..
พักใหญ่ก็มาถึงบ้านผีสิงหลังนั้น..มองฝ่าความมืดเห็นเป็นบ้านไม้สองชั้นโดดเดี่ยว
ซึมๆ น่าสยองขวัญเป็นอย่างยิ่ง
“เอาไงพวกเรา”...ทุกคนหันมาถามกันเอง
เจ้าป้อม พี.เอ็ม.เซเว่น สั่งการทันที
“ทุบข้างฝาบ้านมันซีวะ”
นัวเนียละครับทีนี้.. คนละตุ้บละตั้บตามประสาคนเมาและพวกมากลากไป“เฮ้ย..หยุด หยุด หยุด”
..เสียงใครไม่รู้บอกให้หยุดพร้อมพูดต่อไปว่า
“กูนึกออกแล้ว..ผีมันกลัวไอ้จู๋โว้ย
ควักออกมาเยี่ยวรดบ้านมันเลยพวกเรา”
เท่านั้นแหละเหมือนกองประกวดไอ้จู๋ ต่างควักออกมาโชว์สาดส่ายผสมผสานไขว้ไปมาอย่างสวยงามดุจดังระบำสายฝนพลิ้วเพลินน่าดู..เพราะความเมาแท้ๆพาให้กล้าทำ
สักครู่เสียงหน้าต่างชั้นบนดังเอี๊ยด!..แล้วค่อยๆแง้มเปิดออกอย่างลำบาก
สิ่งที่เห็น..ลุงแก่ยื่นใบหน้าเหี่ยวย่นพร้อมตะเกียงแวมๆในมือที่ยกขึ้นส่องพาให้ดูน่ากลัวยิ่ง..
ทุกคนชงักตาค้าง..ตัวผมขนลุกซู่
ไอ้จู๋ซึ่งจู๋สมชื่ออยู่แล้วกลับยิ่งจู๋ลงไปอีก
“มาทำอะไรกันพ่อหนุ่ม เอะอะโวยวายคนจะหลับจะนอนมั่งก็ไม่ได้”
เสียงแกเครือพร่าเพราะความแก่แต่ได้ยินกันชัดในความมืดและเงียบ
“อ้อ..หอบอาวุธกันมาเต็มมือ จะไปไล่ผีกันซีท่า”
เงียบ!! แกพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงยานยืด
“ที่เค้าลือกันว่าบ้านผีสิงน่ะ..หลังโน้นโว้ยไม่ใช่บ้านหลังนี้”
แกพูดพร้อมกับผายมือไปทางป่าละเมาะที่ลึกเข้าไปอีกหลายคนยังคงกำไอ้จู๋ค้าง..เหลือบตามองตามที่แกชี้
“แล้วนี่อะไรเนี่ย..แฉะเต็มหน้าบ้านเลย..
เฮ้ย..เยี่ยวนี่หว่า”
ทุกคนเริ่มรู้ตัวแล้วว่าพวกเราผิดพลาด..เสียงแกพูดต่อมาแบบรำพันปนความแค้น
“โธ่กู..ทำไมซวยอย่างนี้วะ.. เหม็นชิ๊ปหาย..ไม่ขี้ซะเลยล่ะ
เชี่ยเอ๊ย”
เครดิตภาพจาก : google
หนุ่มชิงชัย
Blogger Comment
Facebook Comment